Blog

12N in het Nieuwe Instituut (voorheen NAi)

12N in het Nieuwe Instituut (voorheen NAi)

Wat hebben 12N en het Nieuwe Instituut gemeen?
12N verandert de naam van 12N Stedenbouw naar 12N Urban Matters.
Het Nederlands Architectuur Instituut (NAi) is veranderd in Het Nieuwe Instituut (voor Architectuur, Design en Digitale Cultuur).

Maar dat is niet alles.
12N Urban Matters staat met het project SPACE-S in het Nieuwe Instituut. Mede dankzij de inspanningen van docenten en studenten van de TU/Eindhoven is deze expo inmiddels al op de derde plek in Nederland te zien.
De selectie van 12N naast enkele andere bureaus uit Eindhoven wordt toegelicht door curator Sergio M. Figueirdo:
“Deze bureaus staan voor een herijking van het idee van stedelijke architectuur: breder en inclusiever, waarbij het probleem van context, schaal en detail onlosmakelijk verbonden is met abstractie, communicatie en compositie. De projecten duiden op nieuwe, productieve manieren van werken en een nieuw gevoel van ruimte.”

Met deze toelichting op een ‘nieuwe’ manier van werken past 12N denk ik ook wel in het Nieuwe Instituut.

Google “Sociale stedenbouw”

Google “Sociale stedenbouw”

Ik ben gebeld door een architect uit Arnhem. “Hallo, we kennen elkaar niet.” opende het gesprek. “We werken vaak met stedenbouwkundigen, maar we willen inschrijven bij een pitch over wonen en zorg. We zoeken een stedenbouwkundig bureau met een meer sociaal-maatschappelijke insteek.”
“Interessant! Maar… hoe komt u dan bij mij terecht?” was mijn wedervraag.
“Als je googelt op ‘sociale stedenbouw’ dan is 12N de eerste hit.”
Smile 🙂

 

Geplaatst door Fulco Treffers op 21 april 2017

 

Aanvraag afgewezen

Aanvraag afgewezen

Een forse teleurstelling. De subsidieaanvraag bij het Stimuleringsfonds creatieve industrie (deelregeling Internationalisering) is afgewezen. Je weet dat er veel aanvragen af moeten vallen, want er is nog maar weinig subsidie. Maar toch…het leek zo’n goed plan: een uitwisseling tussen ontwerpers in Nederland en Oekraïne. En met het door mij opgebouwde netwerk in Oekraïne leek me de kans op een succesvol project wel groot.

Een ingewikkelde zin in de afwijzing: ‘De adviescommissie krijgt uit het voorstel de indruk dat het project voornamelijk op de aanvrager leunt waarvan de deskundigheid, om een dergelijk traject op te zetten en uit voeren, niet overtuigend is.’ Staat er dat ik niet in goed genoeg ben om dit project te doen? Of staat er dat ze mij niet kennen en daarom niet zeker zijn of ik dat kan? In het laatste geval: hoe leren mensen in dit circuit mij wél kennen? Hoe maak ik de stap naar grotere bekendheid? Hoeveel tijd gaat me dat kosten? En levert dat dan minder teleurstelling op?

 

Geplaatst door Fulco Treffers op 11 april 2017

Ymere op bezoek

Ymere op bezoek

Eigenlijk zijn alle projecten van 12N me even lief. Maar soms zijn er van die projecten die je lang blijven achtervolgen. In positieve zin dan. Projecten waar je hart, je ziel en je zaligheid in zit.
Ik ben trots op jaren werken in Strijp, in opdracht van Woonbedrijf. Space-S, met het innovatieve klantgestuurde proces dat tot nog toe onbekend was in corporatieland. Het groot onderhoud in Drents Dorp Oost, koersend op de wensen van bewoners. De bouw van het Hoofdkwartier, waarmee een naargeestige plek onder het viaduct transformeerde in het kloppend hart van de buurt. Het Districtsplan Strijp, dat de basis voor dit alles legde.

Vaak geef ik rondleidingen of presentaties over deze projecten.
Maar nog niet eerder voor zo’n grote groep.
Ruim honderd medewerkers van corporatie Ymere kwamen op bezoek. Niet moeilijk, om aan zo’n grote groep mijn enthousiasme over te brengen.
En het mooiste?
Een stukje Strijp gaat nu mee naar boven de rivieren. Mét een stukje van mijn ziel en zaligheid.

 

Geplaatst door Fulco Treffers op 10 februari 2017

Spontane actie in Kharkiv

Spontane actie in Kharkiv

Tja. Een beetje megalomaan oogde het wel, Kharkiv, een stad in de Oekraïne vol met posters met mijn naam erop. En dan ook nog in het cyrillisch. Maar nee, ik heb geen dictatoriale ambities.
Ik mocht een lezing geven, samen met twee medewerkers van een Oekraïens sociologisch onderzoeksbureau. Een spontane actie, in drie weken in elkaar gezet.
En de mensen uit Kharkiv, die vinden wel wat van hun stad. Nieuwsgierig waren ze, open voor discussie, het gesprek, en informatie over en weer.
Het werd een stampvolle avond, met meer dan honderdtwintig man/vrouw aan publiek.
Dictatoriaal? Allesbehalve. Maar wel ernstig geïnspireerd door de bevlogen bevolking van Kharkiv.
En door Oleg Drozdov & partners van de organisatie!

 

Geplaatst door Fulco Treffers op 23 december 2016

Kanaalstraat

Kanaalstraat Utrecht

Soms, heel soms, dreig je even te vergeten hoe bijzonder je werk eigenlijk is.

De Kanaalstraat in Utrecht. Druk, divers, veel verkeer, soms overlast, ook gezelligheid, het dagelijks leven, rust en reuring.
De bewoners én de ondernemers willen dat er iets gebeurt met de Kanaalstraat. Ze zien kansen, het kan beter. Zeker nu het centrum van Utrecht en de infrastructuur compleet op de schop gaat. Een kans die ze willen pakken.
Ik ben gevraagd het proces te begeleiden. Verhalen en ideeën te horen, dialoog aan te jagen, en samen met alle betrokkenen een plan te maken.
De krant schreef erover, ik deelde het krantenbericht op Facebook, onder het motto: leuk als je vrienden af en toe iets mee krijgen van wat je nu weer aan het doen bent. En de reacties:

‘Zo, wat een klus. Nieuwsgierig naar wat je strategie is.’
‘Mooie opdracht.’
‘Een uitdaging. In de omgeving Kanaalstraat wonen genoeg mensen die dit steunen.’
‘Ik ben benieuwd naar je oplossingen’.

Reminder: vaker iets over mijn werk op Facebook zetten. Niet alleen houden ze me scherp, de reacties van mijn vrienden, ze herinneren me ook aan het bijzondere karakter van mijn werk. En daar heb je vrienden voor. Ook op Facebook.

 

Geplaatst door Fulco Treffers 29 november 2016

Je kunt in heel Nederland (en daarbuiten) werken _

Je kunt in heel Nederland (en daarbuiten) werken _

_ maar je krijgt binnen een week twee nieuwe opdrachten van twee opdrachtgevers, exact op dezelfde plek.

Toevallig? Enorm. Eerst word je gebeld om als stedenbouwkundige aan te schuiven bij het traject Toekomstvisie Kanaalstraat in Utrecht. Een opdracht om mee te ontwerpen in een groot participatieproces in Lombok.

En dan een paar dagen later. Ik werd gekozen om als procesbegeleider voor woningbouwcorporatie Bo-Ex en de bewonersorganisatie Toekomstclub 507 de plannen voor 353 sociale huurwoningen te mogen (mee-)maken.

Geeft het mogelijk ergens belangenverstrengeling? Alle betrokken partijen geven aan dat ze vinden van niet. Dus daarmee is mijn hoofdverblijf voorlopig de buurt Lombok in Utrecht!
Handig, praktisch, en natuurlijk: een prachtige buurt!

 

Geplaatst door Fulco Treffers op 1 november 2016

Meer dan een mooi plaatje

Meer dan een mooi plaatje

Een nieuw kantoor komt vrij. Al jaren staat er een leeg karkas naast. Dat dus niet ook!

In het centrum van Eindhoven komt er een plek voor jongeren, die normaal gesproken niet snel aan een woning kunnen komen.

12N en Woonbedrijf bedachten het concept om in het kantoorgebouw kleine woningen te maken door overbodig geworden spaceboxen voor te gebruiken. En|en architecten waren enthousiast over de eerste schetsen, en maakten in nauw overleg het ontwerp ‘af’. Een gebouw voor tien jaar weer goed gebruikt!

Maar… het is natuurlijk meer dan een leuk plaatje. Voor een periode van tien jaar wordt dit gebouw ingezet voor jongeren. Een deel van deze jongeren heeft woonbegeleiding, omdat ze bijvoorbeeld een lichte handicap of stoornis hebben. Voor een ander deel is het de eerste zelfstandige woning na het verblijf in het asielzoekerscentrum. En een deel zal meer regulier toebedeeld worden aan jongeren onder 23 jaar die op dit moment ook niet of nauwelijks aan een woning kunnen komen.

Een mooie opgave, waar mooie en bijzondere dingen kunnen ontstaan. Met de jongeren die er gaan wonen. Met de buurt en de buren. Met de begeleiders van de jongeren en de beheerders van het pand. En misschien ook met de creatieve broedplaats TAC die er achter ligt, of de moskee aan de overkant.

Nu een mooi plaatje. Maar we weten allemaal: echte schoonheid zit van binnen. En daar gaan we het komend jaar de kansen voor creëren.

Geplaatst door Fulco Treffers op 23 januari 2016

OE OE OE

OE OE OE

Dit jaar ben ik bij de OE beland. Een prachtige letter. Een klank die in heel veel landen door de U wordt ingepikt, maar die eigenlijk een eigen plek in het alfabet verdient. Ik was in mei op familiebezoek in Oeganda. En in juni, net als elk jaar, even op theaterfestival Oerol. Maar de échte OE dit jaar start komende maandag, als ik voor een periode van ach weken vertrek richting Oekraïne.

Ik ben samen met zeven andere ontwerpers uit Amerika, Europa en Azië uitgenodigd om deel te nemen aan een project over Mariupol aan de Zwarte Zee. Mariupol ligt in de regio Donetsk, precies tussen De Krim en het oostelijk deel van Oost-Oekraïne.
Is het daar rustig? Nee, niet helemaal, er zijn hier en daar nog steeds gevechten.
Kan ik daar zonder visum naar toe? Ja, dat wel.
Is het gevaarlijk? Niet als je goede begeleiding van de organisaties daar hebt.
Vind ik het spannend? Nee, niet in de zin van ‘risico voor lijf en leden’. Wel wat dit acht weken durende project gaat brengen. Voor de mensen in Mariupol en voor mij.

Wat ga ik daar dan doen?
Tja. Dat is een lastige vraag.
De organisatie die me heeft gevraagd is Izolyatsia. Een onafhankelijk platform voor culturele initiatieven. De vraag die zij stellen gaat over planning en ruimtelijk denken in een tijd van spanning en dreiging. De vraag is sterk politiek geladen, maar ze zijn niet op zoek naar een puur politiek antwoord. ‘In een situatie die we kenmerken als een tijd zonder oorlog, maar ook zonder vrede, zijn we op zoek naar nieuwe inzichten en antwoorden.’ zo geeft Izolyatsia aan. ‘We zien geen militaire of politieke oplossing voor de extreem onzekere situatie waarin miljoenen mensen nu leven. Via dit project hopen we dat we in de stad Mariupol met creatieve ruimtelijke denkers een ander inzicht ontwikkelen.’

Saillant detail: twee jaar geleden zat Izolyatsia nog in de oostelijke stad Donetsk, in een prachtig oud verbouwd fabriekspand. Daar zijn ze door de pro-Russische rebellen uit verdreven, waarna ze direct naar Kiev zijn vertrokken en daar hun activiteiten hebben doorgezet.

Het fascineert mij al jaren dat wij kijken naar een oorlogsgebied op tv, en dat we denken dat het alleen op televisie is, dat die situatie bij een andere wereld hoort. Zo ook nu over Oekraïne. Maar precies drie jaar geleden liepen duizenden Nederlanders in een hossende oranje stoet door het gloednieuwe vliegveld van Donetsk. Toen was het even ‘ons oranje, ons Europa, en ons Europees kampioenschap voetbal’. Het vliegveld is inmiddels totaal verwoest. En we beschouwen Oekraïne dan maar als een land ver weg.
Het is treurig om te zien hoe we ons dan terugtrekken en de andere kant op kijken. Terwijl daar de noodzaak tot verbinding groot is. Voor de Oekraïners maar ook voor ons.

Wij kunnen er vermoedelijk veel leren. Mijn ervaring is dat er dan door mensen soms keiharde maar wel heel pure en eerlijke keuzes gemaakt worden over leven en toekomst. Ik hoop daar een iets van te mogen ervaren.
Terwijl ik vooralsnog het land alleen maar kennen via de media probeer ik me toch een voorstelling te maken. Hoe leef je daar? Hoe werk je daar? Wat houdt de mensen bezig? Wat vraagt het van een woonomgeving of een woning? Je school? De buitenruimte? En wat kun, of beter gezegd, wat moet je daar doen als stedenbouwkundige of architect? Maandag aanstaande ga ik het zien.

Oekraïne. Ik zal het land en de cultuur moeten leren begrijpen. Ik zal mensen moeten leren kennen. En zij zullen mij moeten het vertrouwen moeten geven. En dat in een periode van acht weken… Een avontuur met veel vraagtekens en hopelijk hier en daar ook een groot uitroepteken. En ik zie er ongelofelijk naar uit, en zal er zo nu en dan iets over plaatsen.

En daarna dan weer?
Misschien heeft iemand nog een leuk project in Oezbekistan?
Nee, dan werk ik gewoon verder aan de projecten in Nederland die ik deze periode een beetje los moet laten of iets meer van een afstand moet regelen. Zoals de aanbesteding en voorbereiding voor de bouwaanvraag van een woning in Sint Oe… Oe… Oedenrode.

Geplaatst door Fulco Treffers op 4 juli 2015

Je wordt ouder…

Je wordt ouder…

Soms weet je dat de nieuwe generatie je inhaalt.
Dat je kunt ontwerpen en tekenen wat je wilt. Maar dat de volgende generatie al weer stappen verder is.

Sinds enkele maanden werk ik aan het ontwerp van een nieuw woonhuis aan de rand van het Brabantse dorp Nijnsel. Prachtige plek. Fantastisch leuke opdrachtgevers. Maar ook confronterend.
Want toen ik wilde beginnen aan de eerste schetsen hadden de kinderen (6, 7 en 9) in minecraft al vier huizen gebouwd. Met een extra huis voor opa en oma. En een kasteeltje voor de hond.
(En als je niet weet wat minecraft is, dan is dat helemaaaal niet erg. Dan zoek je dat gewoon even op en zie je dat het een soort digitaal bouw-spel is.)

Maar eenmaal deze achterstand geaccepteerd ben ik toch braaf aan het schetsen gegaan. En heb ik met de kinderen een leuke ‘ontwerp je eigen kamer’ middag gehad. Met eten en snoep ontstonden de prachtige 3d-ontwerpen en wist ik het vertrouwen bij de kids terug te winnen. Ze snapten er weliswaar nog steeds geen bal van “dat de burgemeester iets moest vinden van hún huis”. Maar goed, alles is te koop, blijkbaar, en zeker met snoep.

Tot afgelopen weekend.

Met een schetsontwerp in de tas reed ik naar Nijnsel.
Hekje open. Een groet aan de hond. En daar kwam de oudste van de drie aan, om me direct mee de tuin in te nemen. Geen tijd om even gedag te zeggen tegen de rest van de familie. Nee, nu mee. Tussen de bomen door. Langs de paardenstallen.

En dit was minecraft 2.0. Namelijk: hij had zijn huis gewoon al gebouwd. Niks wachten en niks digitaal. Nee, met je handen en met een hamer en spijkers. Het hout was op, anders was ie het nóg groter geweest. Tja, zo gaat dat. De nieuwe generatie weet niet beter dan Do It Yourself.
Daar stond ie, in en op zijn huis.
Met trappen “maar ik klim ook wel eens gewoon een andere route”.
Met een glijbaan “dat moet zeker”.
Met een laad- en losruimte “want ik heb altijd wel wat bij me in de skelter”.
Een garage “voor de skelter”.
Een slaapkamer “waar nu de poes even uitrust op bed”.
En een torenkamer “die eigenlijk wel hoger mag”.

En wat voelde ik me oud. Met mijn schetsrol. Met mijn computertekeningetjes. Want voor deze toekomstige bouwer/architect was het al gebouw al klaar. En eerlijk is eerlijk: het was prachtig! Hoe ga ik dat overtreffen?

Geplaatst door Fulco Treffers op 4 maart 2015